• Een extra zusje in Wit-Rusland

    Rubriek: Waan van de Dag , Informatief , VARA Redactie Verhalen

    Wat heeft een extra zusje uit een ander land met een andere cultuur mij gebracht?

    Dit stuk werd geschreven door Leanne . Zij werkt op de redactie van de VARA. Zij schreef dit stuk in een serie persoonlijke verhalen van de vara redactie.

    Ongeveer negen jaar geleden kwam ze voor het eerst: mijn extra zusje uit Wit-Rusland. Uit het land dat nog de enige dictatuur in Europa is. Mijn ouders hadden gehoord van een stichting die kinderen uit Wit-Rusland voor twee maanden naar Nederland haalt. Ze komen hier om aan te sterken en herstellen van de radioactieve straling waar het land voor een deel mee besmet was na de kernramp van Tsjernobyl. Eten was vaak besmet, en ook de algemene gezondheid had te lijden onder de straling. 

    Terug in de tijd

    Pas op het moment van aankomst in Nederland zouden mijn ouders, mijn twee zusjes en ik te horen krijgen wie er met ons mee naar huis ging. Het bleek een klein meisje. Ze was 8 toen ze voor het eerst bij ons kwam. Ze is alleen op de bus gezet door haar moeder om de lange reis naar Nederland (32 uur) te maken, niet wetende waar ze terecht zou komen. Bij haar thuis waren ze arm en hadden vrijwel niks.

    Het leven daar gaat heel wat jaartjes terug in de tijd, want ze leefden in een hutje aan een zandweg met een kakdoos in de tuin.

    De vier musketiers

    In het begin van de twee maanden dat mijn extra zusje in Nederland was, was het heel erg wennen, maar het klikte meteen heel goed. Ze is slim en pakte al snel de Nederlandse taal op. De band was zo leuk dat we al snel de vier musketiers waren. Ze was niet meer het meisje uit Wit-Rusland, maar werd ons extra zusje en vierde dochter die helemaal bij de familie hoort. Ze kwam aan met niks, want de kleren die ze aan had, waren ook alles wat ze had. Dus na een paar dagen wennen was het tijd voor nieuwe kleren. Met haar gevoel voor humor en blij met alle nieuwe kleren stond ze in de winkel rondjes te draaien in een glitterrokje dat ze aan het passen was.

    Ze begon spontaan keihard op een operamanier te zingen: "Onderbroeeeek, onderbroeeeek".

    Want dat woord had ze net geleerd. Ook werd het voor mij in de eerste dagen steeds duidelijker hoe goed wij het hier eigenlijk hebben.

    Dingen als een w.c. waren voor ons de gewoonste zaak van de wereld, totdat ik haar moest uitleggen hoe zo'n ding eigenlijk werkt.

    Verschillen

    Vanaf dat moment komt ze elke zomer- of kerstvakantie bij ons. Nu niet eens meer om aan te sterken, maar gewoon omdat ze hier graag is en wij ons 'zusje' ook weer willen zien. Het is nog altijd net zo gezellig als toen, voor een groot deel dankzij haar gevoel voor humor. Hoe vaak wij wel niet met de hele familie naar haar leuke en grappige verhalen luisterden om daarna niet meer bij te komen. Of het grappige accent waarmee ze het Nederlands uitsprak, dat ze desondanks zo goed beheerst.

    Door haar vakanties bij ons leert en ziet ze ook veel over hoe het hier gaat. Ze ziet wel verschillen, maar mist ook veel door hoe ze is opgegroeid en krijgt bijvoorbeeld nauwelijks mee wat wij af en toe in de krant of online lezen over de situatie in Wit-Rusland. Naast dat ze hier kwam om aan te sterken, hebben mijn ouders vanaf het begin de familie ook financieel ondersteund. De moeder van mijn extra zusje is bouwvakker, want dat zijn bijna alle vrouwen daar, en heeft nu door die steun een eigen huis kunnen bouwen, met een normale badkamer en een eigen plekje voor iedereen. Ook voor hen is het natuurlijk een hele ervaring en zij krijgen ook dingen mee van mijn extra zusje. 

    Op bezoek

    In 2010 zijn wij bij haar in Wit-Rusland op bezoek geweest. Het was fijn om te zien hoe ze daar leeft en om eindelijk haar moeder en zusjes te ontmoeten. Het zijn lieve mensen en het was bovendien goed om haar in haar eigen omgeving te zien.

    Maar toen pas werd het mij ineens ook heel duidelijk hoe vanzelfsprekend wij alles in Nederland vinden: hoe goed wij het eigenlijk hebben en hoe normaal het is om te douchen in een douche zoals wij die kennen, om te kunnen eten wat je wilt, om je eigen kamer te hebben en te slapen in een bed. 

    Inmiddels is alles daar veranderd, dankzij hun eigengebouwde huis. En ook het leven in het dorpje is een stuk beter geworden, gelukkig. 

    Wat het met je doet

    Dat mijn extra zusje hier voor twee maanden kwam om aan te sterken en nu, negen jaar later, nog steeds komt in vakanties, heeft ervoor gezorgd dat ze meer leert over haar kijk op de wereld en dat ze het bij haar thuis in Wit-Rusland nu een stuk beter hebben. Mijn 'zusje' wil zelfs misschien wel in Nederland komen studeren.

    Ook mijn eigen ouders, zusjes en ik hebben veel aan haar bezoeken gehad. Ik heb geleerd, vooral na het reisje naar Wit-Rusland, dat onze manier van leven niet vanzelfsprekend is voor iedereen, zelfs relatief dicht bij huis. En dat wij het over het algemeen toch best wel goed hebben, iets waar we best wat vaker stil bij mogen staan. Maar ook heb ik geleerd hoe belangrijk familie kan zijn. Wanneer mijn pleegzusje in Nederland is, wil ze heel graag blijven, maar ze wil toch ook altijd wel weer terug naar haar eigen familie. Haar moeder heeft haar die allereerste keer laten gaan met het vertrouwen en de hoop dat dat voor haar kind het beste zou zijn. Dat zet me ook aan het denken over mijn eigen familie. Het is bijzonder dat mijn ouders ervoor hebben gekozen om, naast hun eigen drie dochters, ook nog mijn extra zusje in huis te halen en dat zij ook nu nog steeds bij ons thuis kan komen!

    Het heeft onze kijk op de wereld essentieel veranderd. De kleine keuze van mijn ouders om een meisje te helpen, betekent jaren later iets veel groters voor mij en mijn extra zusje!

Gerelateerd

midsommarheader

Feesten als de Zweden op 21 juni!

De langste dag van het jaar is een goede reden voor een feestje, toch?

daankamphorstheader

"Sommige beelden durf ik niet terug te kijken"

Daan (22) maakt een documentaire over zijn doodzieke vader.